"Poesie" in talamonese
di Cesare Ciaponi    

Na famiglio patriarcal     (2002)

L'af èl fümo la pipo,
intänt ch'èl penso cumè fa sü' na slito;
l'aa da sparmì ün puu la fadigo,
primo da mètès dul tütt in cadrigo.

L'avo la filo la läno dè cà,
daa quänt chè la poso l'aa da laurà;
per lee la giurnädo l'è mäi finido,
l'aa da pensà a tücc', da mätino a siro.

La nöro intraa bardasi è mèsteer,
la gaa temp gnää da pensà ai penseer;
sèmpri dè prèso inänc' è n'dree,
lacià ul piniñ è n' dà dree a fee,

Ul barbo scià dè rèmi èl fa sciapei
ghè n'è sèmpri da bèsugn cun quèlo roscio dè matèi;
ün peer lis è ün peer fèraa,
sciapei per l'invèren è per l'istaa.

L'amèdo, quèlo chè tee nèt è cavèzz,
chè l'è p-ciü' signurino l'è giamò ün pèzz;
ogni tänt la penso al temp ch'è pasaa,
è a quèl chè pürtrop l'è mäi capitaa.

Ul pà, l'um fort in dè stu mument,
èl rivo a cà strach, quai völto cuntent;
sè l'amèdo la ghè fa giù nä rusumädo,
quèlo l'è la pago dè la giurnädo.

La tuso quasi signurino,
la sèn vardo bee da fa la sbarazzino;
la lauro è la ubèdiss sèmpri cun rispètt,
senso vardà tropp sè l'è spurch u sè l'è nètt.

Visiñ al barbo ün matèliñ,
èl cumincio a duperà ul fulsciñ;
èl saa po' mingo bee cusè l'è dree a fà,
mä l'impurtänt l'è cumincià.

La rivo po' la visino,
a scircà nä bränco dè farino;
la bundänso l'è mingo dè cà quèst'an,
la robo l'è sèmpri menu dè la fam.